Jeroen en Elke - De voorbereiding: alvast een kijkje in de trouwzaal van het gemeentehuis, la Mairie de Monflanquin.

Jeroen en Elke - De munitieuze voorbereidingen voor de decoraties bij het diner.

Rolf , Karen en de kids,

Ongeveer 1000 kilometer achter ons ligt een middeleeuws stadje, met de prachtigste grachten en pittoreske woningen die weerspiegelen in het water, met een bruisend plein met vele cafe’s en restaurants waar ten alle tijden de geur hangt van vers en lekker eten, vrolijk roekoerende duiven en een gezellige markt, een stad waar we ons hart aan verkocht hebben. Onze stad “ Gouda “ een uitermate geschikte plaats om ons huwelijk te vieren, maar nu even niet !.

“Wat een pokke end, het had toch ook wel 300 kilometer dichterbij gekund….., moet dit nu, waar slaat dit eigenlijk op, rij jij nog een stukje ik ben het zat…, alweer een tank leeg !, is het nog ver schat ?”  Dit waren de opmerkingen die wij samen maakte op de weg hier naar toe.

Maar ! als je er dan bijna bent, begint alles te kriebelen, emoties komen steeds meer los. In spanning afwachtend en om ons heen kijkend, raampje open, arm uit het raam nog even een blikje cola en cd-tje op met de prachtige klanken van het franse platteland. We dachten niet wat een eind nog voordat je er bent maar we dachten : “dit is het begin van een onvergetelijk week”. Rustig rijden we door en genoten van de omgeving en hoe dichter bij de bestemming hoe meer we in de franse ontspannen sfeer terecht kwamen. We zwaaien naar de boer op zijn tractor en we laten ons verwelkomen door de franse gezelligheid van het platte land. Het heuvelachtige landschap waar de zon reflecterend over de geel doordrongen graanvelden raast en waar het gras lichtelijk bewogen wordt door de fluistering van de wind. Heuvel op en heuvel af, weer een bocht die je verder van de bewoonde wereld laat af dwalen.

Maar dan, kijk daar, een Bastide die ons ver boven de velden verwelkomd, de oude kerktoren hoog en zelfverzekerd er boven uitstekend, waar mensen zitten te praten op een vredelievend plein, met kleine steegjes waar alleen de voetgangers kunnen genieten van dit oh zo romantisch bepaalde dorp “ Monflanquin “. De spanning gieren door ons lichaam, een stilte valt, de emotie is tot een hoogte punt gestegen, we kijken elkaar aan en gedachten gaan heen en weer en zonder elkaar iets te zeggen weten we het dit dorp is “ons dorp” !!

Nog 3 bochten en dan aan bijna aan het einde van de wereld zie je verscholen in het hoge gras een niets zeggend scheefhangend bordje met de naam Boulede, We kijken elkaar niet eens aan ! maar denken beide het zelfde “ wat in hemelsnaam doen die oer Hollandse Kommers hier ?”

Over het grindpad aangereden langs de woningen richting een paar spelende kinderen, een kat die volledig vermoeid in de schaduw ligt bij te komen van het niets doen klinkt in de woning de schetterende tv waar de familie op hun schotel de Franse Tour proberen te volgen. Een roep van Rolf klinkt uit de woning “ Ben jij dat Jeroen en Elke, pak even een biertje en kom binnen de Tour is bijna voorbij !” En zo na ruim 1000 km zwetend en vermoeid in een auto te hebben gezeten krijgen wij het gevoel “ we zijn thuis “.

Naeen paar uur gezeten te hebben in de zon met een             verfrissend parelend glas wittewijn, komen de ouders aan. Geheelverrast zijn ook zij de hele reis vergeten.  Snel terug naar het dorp de gehele auto laden met verse vis, kaas, wijnen stokbrood en aangekomen bij de woningen kan de voorpret eindelijk beginnen.Een voorbereiding van maanden ligt ten grondslag en na het oh zo vriendelijk engastvrij onthaal kan het volgens ons niet meer stuk. De zalm wordt gekruid,ingewreven met olijfolie, bbq aangestoken, franse muziek op de achtergrond engeborreld tot de late uurtjes 

De volgende ochtend met een lichte hoofdpijn gewekt door de dronken haan van de buren die niet om 6 uur maar pas om half tien zijn bed uitkomt, de balkende ezels die hun ontbijt geserveerd krijgen gaan we genieten van de welverdiende zonnige vakantie…………. Zonnige vakantie ???

Helaas de regen stortte met bakken vanuit de opengebroken hemel, het zicht minder dan 50 meter. Het idee van de buiten bbq op onze trouwdag regende echter van de heuvel af !, Geen paniek want er was nog een mogelijkheid om de bruilof binnen te vieren in een vervallen, leegstaande, onbewoonbaar verklaarde woning. Alleen nog even elektra aanleggen, schoorsteen vegen,de gehele ruimte ontruimen, een paar banken en tafels regelen, zwembad afzetten voor de kinderen en dat alles binnen de gestelde lange termijn van 3 dagen ! Geen probleem was ons en jullie te groot.

Midden in de nacht in het pikken donker stopte er een auto, Petra en Frank ( ceremoniemeester ) waren aangekomen en waren ook wel toe aan een kleine vakantie voordat de trouwerij zou beginnen. Ze dachten een beetje te helpen met voorbereiden en klaar is kees, Dit was dus even heel anders de mouwen moesten opgestroopt worden ook zij konden aan de bak.

De moeders begonnen met volle moed te schrobben en te dweilen, totdat de rood wit geblokte vloer leek op die van een danszaal. En wat is een danszaal zonder een echte kroonluchter ? In het naast gelegen huis hing al honderd jaar een zelfgemaakte aan elkaar geknoopte lamp wat meer leek op de wortels van een al lang vergaande boom, en ook die hebben we met veel creativiteit weer aan de praat gekregen. Via de gemeente konden we de banken en tafels van de wekelijks terugkerende  proefavonden op het marktplein lenen voor het wel gemeende bedrag van € 0,--. Zelf vond ik de tafels wel wat weg hebben van schildersschragen met een opdekdeur als tafel.

De aankleding en accessoires werden geheel verzorgd door elke, 10 tal gevulde manden met sterk ruikende lavendel,  doeken aan het plafond, zelf gemaakte servetten, witte tafelkleden en een tal van kaarsen die  de romantische sfeer moesten benadrukken, niets werd aan toeval overgelaten.

Rolf klom haastig op het niet te vertrouwen dak en begon driftig met 3 aan elkaar gebonden schoorsteen vegers de pijp te ontdoen van vuil, takken en vogelnesten.

donderdag een half uur voordat alle gasten kwamen werden de bezems opgeruimd, openhaard uitgemaakt,  tafels gedekt en deuren gesloten. Het was gelukt !.

De gasten kwamen binnen en konden gelijk genieten van het heerlijke franse leven waar de wijn en stokbroden niet kunnen ontbreken. De Spanning voor de grote dag was te snijden.

Vrijdag 30 september is aangebroken, een onvergetelijke mooie dag breekt aan. De zon staat trots hoog aan de hemel te schijnen op een zeer gelukkig bruidspaar. Een dag die zelfs onze verbeelding te boven ging, daarom kijken wij ook met heel veel plezier terug op de momenten die we daar met z´n allen hebben gehad. Een dag met vrienden om nooit te vergeten ! Zonder jullie enthousiasme, geduld, doorzettingsvermogen, gastvrijheid en warmte was dit alles niet mogelijk.

Rolf en Karen bedankt !