Artikelenserie Groeten uit Monflanquin
Een artikelenserie over een nieuw leven in Frankrijk|
Groeten uit Monflanquin |
|
Le Mayne de Boulède - Zicht op Monflanquin vanaf het wandelpad direct achter Boulède |
|
Volgt u de vele programma's over Nederlanders of Engelsen die het Roer Om gooiden en naar het buitenland zijn vertrokken?
Hoewel wij ruim voordat de hausse aan TV programma's zoals Het Roer Om en Ik vertrek op de Nederlandse televisie ons zogenaamde levensroer omgooiden, lijkt de artikelenserie die ik (Karen Kommer - de Graaff) schreef voor een aantal regionale en lokale kranten in Nederland in de periode 2002 - 2004 naadloos aan te sluiten op de droom van vele mensen je leven 100% over een andere boeg te (durven) gooien. Wij horen regelmatig: "Oh dus jullie zijn net als het Roer Om !" ...
Oordeel zelf door de verhalen uit de serie Groeten uit Monflanquin te lezen. Met veel plezier geschreven en met de bedoeling een zo realistisch mogelijk beeld te schetsen van het opstarten en doorzetten van een nieuw leven in Zuid-West Frankrijk door ons gezin met inmiddels drie kinderen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
N.B. Deze pagina's zijn alleen beschikbaar in het Nederlands.
Note: Ces pages sont que disponible en Néerlandais comme il s'agit
des articles qui ont été écrits pour des journaux aux Pays-Bas.
Please note this: These pages are only available in Dutch as
they were written for Dutch newspapers.
Introductieartikel
Jong gezin begint vakantiepark in Frankrijk Hoe dromen bij toeval werkelijkheid worden
ZUID-HOLLAND - Op vakantie naar zonnig Frankrijk is één ding. Maar emigreren naar een klein ‘gehucht’ in het land van de stokbroden en croissants is iets heel anders. Toch is dat precies wat Rolf, Karen, Danne (4) en Fien (2) Kommer onlangs hebben gedaan. Eind maart van dit jaar stuitte het gezin bij het toeval op hun droomplek in Zuid-West Frankrijk: Boulède. Rolf en Karen zagen dat dit een ideale plaats was voor een kleinschalig vakantieparkje. Na een intensief jaar, zowel zakelijk als privé, besloten zij een nieuwe weg in te slaan. Hun schitterende dijkhuis aan de rivier de Lek werd verkocht en begin november vertrokken zij naar hun nieuwe bestemming. Klaar voor het onbekende avontuur.
Artikel 1: Kip aan een touwtje en meer ... “Hoe gek zal het zijn, verhuizen naar Frankrijk?”, vroeg ik mezelf af toen we de knoop hadden doorgehakt over het al dan niet kopen van Boulède. Frankrijk is tenslotte geen onbekend terrein voor ons. We gaan er het hele jaar door graag en regelmatig naartoe. En vele Nederlanders met ons: in 2000 namelijk 2,2 miljoen landgenoten![1] Maar er gaan wonen moet een ander verhaal zijn. Een verhaal wellicht dat u als lezer zou kunnen boeien. Want hoe zal het zijn om je ‘roots’ achter te laten in de klei van het land waarmee je met hart en hoofd verbonden bent. Om je vervolgens in een nieuw land met een andere cultuur en gewoonten te vestigen. Onbekend, spannend en het zal zeker niet altijd makkelijk zijn.
Artikel 2: Beddenowelle, zsietuutruus. Beddenowelle, ztsietuutruus Zo’n drie weken na onze aankomst in Frankrijk trokken Danne en ik de stoute schoenen aan en schreven haar in bij de “Ecole Maternelle”, de kleuterschool in Monflanquin. Omdat Danne op de Ammerse Peuterclub gewend was geraakt aan het woord “basisschool” houden we dat voorlopig ook hier in stand. De basisschool, en dan ook nog in Frankrijk, is een grote stap voor een klein vierjarig meisje.
Groeten uit Monflanquin
Groeten uit Monflanquin
Groeten uit Monflanquin Romantiek en Realiteit, Risico en Rendement
“Mam, ga je mee het donkere bos in?” vraagt Danne regelmatig met een grote zaklamp van Rolf in de hand en zusje Fien in haar kielzog die dat natuurlijk ook reuzespannend vindt. En daar gaan we dan naar een van de buxusbosjes van drie meter hoog die ons terrein rijk is. Voor de meiden is het wonen en werken op Boulède net zo’n groot avontuur als het voor ons is en zal blijven.
Artikel 4 (vervolg)
Groeten uit Monflanquin
Artikel 5
Groeten uit Monflanquin - Franse Nederlanders of Nederlandse Fransen?
Het is woensdag 30 april, Koninginnedag 2003. Ik heb mezelf een kwartiertje voor de buis geïnstalleerd om te kijken waar Willem en Maxima en de rest van de Nederlandse Koninklijke familie zich op deze dag bevinden en welke ‘kunsten’ zij (moeten) vertonen tijdens Neerlands volksfeest. Het is zo typisch Hollands dit evenement, dat het me op dat moment aan het denken zette over hóe Frans wij ooit zullen worden, of hóe Nederlands we zullen blijven? De klei aan onze voeten zal wel nooit helemaal opdrogen.
Artikel 6
Groeten uit Monflanquin - Home is where the heart is
Het is oktober en dus alweer donker als we ’s avonds rond negenen richting de pont over de Lek bij Schoonhoven rijden. Gek genoeg voelt het - zojuist van 1.100 kilometer verderop komend – totaal niet vreemd, maar juist alsof we een avondje bij vrienden zijn geweest en weer terugrijden naar ons oude huis in Ammerstol. We voelen ons zeer prettig in Frankrijk, maar ons “oude thuis” zit kennelijk nog steeds behoorlijk vastgeroest in ons systeem.
Artikel 7
Groeten uit Monflanquin - La Rentrée
Hoewel we inmiddels alweer in de decembermaand zijn aangekomen staat dinsdag 2 september nog in mijn geheugen gegrift: het was de eerste ochtend van weer een nieuwe fase in het leven van Danne en Fien, en dus dat van ons, in Monflanquin. Het magische woord van de Franse septembermaand weerklonk door het hele land: C’est La Rentrée!
Artikel 8
Groeten uit Monflanquin - De dames Stoomlocomotief en Drempelvrees
In het voorgaande artikel ging Karen in op de eerste weken van Danne en Fien weer naar school. Dit artikel is daar het vervolg op.
Zo rond de kerstvakantie en dus na de eerste drieëneenhalve maand op school zie je dat Fien door haar gewenning op een Franse crèche en haar jonge leeftijd het een stuk makkelijker heeft dan haar zus Danne vorig schooljaar. Danne die zich in Nederland al helemaal klaarmaakte om naar dé Grote School te gaan, werd toen uit haar vertrouwde omgeving tussen allemaal Franse kleuters gezet. Deze onderdompeling ging en gaat niet altijd zonder slag of stoot.
Artikel 9
Groeten uit Monflanquin - Werk in uitvoering
Zijn jullie al klaar met de huizen? Het is een vraag die Rolf en ik veel horen en waar we begripvol maar wel hartelijk om moeten lachen. Veel mensen beseffen kennelijk niet dat de renovatie van ons gehuchtje van acht huizen en het buitenterrein bijna een soort levenswerk is. Men is onbekend met ingestorte daken, een rioleringssysteem uit het jaar nul en 2,5 hectare overwoekerd terrein. Ons vakantieparkje-in-wording is ‘werk in uitvoering’.
